kontakt

zamówienia publiczne

inwestycje

załatw sprawę

godzinny otwarcia

kamera

kamera

POLECAMY

uzp

uzp

fundusze unijne

gus

wfosigw

lider pojezierza

włóczykije pojezierza

Lokalna Grupa Rybacka

LICZNIK

4345139

Obsluga techniczna
ALFA TV

BOLEWICE - Wieś siedziba sołectwa.

Bolewice (d. Barfelde)
Sołectwo: Bolewice

Aktualna liczba mieszkańców - 214

Strona Internetowa Sołectwa - www.bolewice.pl

Historia

Wieś wzmiankowana w źródłach po raz pierwszy w roku 1337; stanowiła wówczas lenno rycerskiego rodu Hebr.. Część ziem należała najpewniej do klasztoru Cysterek w Pełczycach. W XV w. właścicielami Bolewic byli Dietertowie (Dieterowie?) a od schyłku tegoż stulecia ród v. Waldów, który - w 1537 r. - przejął majątek klasztorny. Dobra v. Waldowów w 1723 r. (1728 ?) zostały wykupione i włączone w skład domeny królewskiej. Od ok. poł. XV w. istniał w Bolewicach kościół. 2 poł. XIX w. była to stosunkowo duża wieś z 18 gospodarstwami chłopskimi i 3 zagrodniczymi; ponadto zamieszkiwały tu 4 rodziny chałupnicze, 19 komorników kowal. W Bolewicach istniał niewielki (ok.100 ha) folwark domenalny, ale była to przede wszystkim bogata wieś chłopska. W końcu XIX w. na obrzeżu wsi stał wiatrak, co potwierdza źródło kartograficzne; w tym mniej więcej czasie założono drugi cmentarz. W 1926 r. Bolewice miały 388 mieszkańców. Po II wojnie światowej wieś rolników indywidualnych.

Układ przestrzenny i zabudowa

Bolewice są zwartą ulicówką, założoną na osi NE-SW. Układ przestrzenny wsi pozostaje praktycznie identyczny jak udokumentowany na mapie z 1892 r. W centrum, po południowej stronie drogi usytuowany jest kościół cmentarzem; za nim - w głębi - teren dawnego folwarku i parku. Na północ od kościoła odchodzi droga do XIX-wiecznego cmentarza; w miejscu rozwidlenia niewielki, trójkątny placyk. Główna droga wytyczona swobodnie, częściowo obsadzona. Po obu jej stronach zwarta zabudowa zagrodowa. Zagrody przeważnie kilkubudynkowe, typowe dla pełnorolnych gospodarstw chłopskich (część dekomponowana w skutek wyburzeń). Budynki pochodzą z okresu od 3 ćw. XIX w. do lat 20/30 XX w.; udział zabudowy powstałej po 1945 r. dość znaczy. Dominują obiekty murowane mieszkalne przeważnie tynkowane, gospodarcze z czerwonej cegły. Najstarsze budynki mają konstrukcje ryglową ( w większości są przebudowane w różnym stopniu).

Główne elementy strukturalne

- kościół z przykościelnym cmentarzem. Świątynia późnośredniowieczna, przebudowana w XX w. z wyniosłą wieżą, stanowiącą akcent wysokościowy w krajobrazie wsi. Z dawnego kamiennego ogrodzenia pozostały jedynie dwie bramki, pochodzące być może z czasu budowy świątyni. Nekropolia zlikwidowana, zachowała się zieleń wysoka (głównie nasadzenia obrzeżne).
- Dawny zespół dworski, który po 1945 r. uległ głębokiej destrukcji. Pozostała skromna parterowa rezydencja (obecnie zamieszkana przez kilka rodzin) i resztki parku wokół jeziorka. Układ folwarku zatarty, budynki w większości powojenne; starsze gruntownie przebudowane. Wartościowym elementem jest oryginalna trafostacja przykryta dzwonowatym dachem.
- Dominująca, ulicowa część wsi wyróżnia się znacznym nasyceniem zabudową o walorach zabytkowych kulturowych. Budynki mieszkalne usytuowane przeważnie kalenicowo, na froncie działek siedliskowych. Niektóre zachowały dawną stolarkę okienną i drzwiową a także detal architektoniczny. Wiele obiektów gospodarczych charakteryzuje się staranną formą i ozdobnym detalem. Na tle zabudowy murowanej wyróżnia się bardzo cenna chałupa ryglowa, kilka budynków ryglowych ma obecnie konstrukcję ukrytą pod tynkiem.
- XIX-wieczny cmentarz (czynny), założony na północ od ulicy wiejskiej.
 

 

Korzystanie z serwisu oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie, z których niektóre mogą być już zapisane w folderze przeglądarki. Nie pokazuj więcej tego powiadomienia